Archive for the ‘කවි’ Category

Off Marks

Posted: January 8, 2012 in කවි

කුරුලෑව තනි ගිනි කන්ද සේ
පිපිරෙන්න නියමිතව සිටියා
විසර ගෙඩියක පිපිරිලා ගිය
සැරව සේ කඳුළකුත් ගැලූවා
උඹේ මුහුණේ කැළැල් නැසුමට
ක‍්‍රීම් දහසක් දොරට වැඩියා
සඳුන්, කොකුමගර නැති තැන
ලාබ ආලේපනම පැතුවා
පෙරුම් පුරලා පුයර ලතු ගා
උඩු සමේ කැත නිවා දැමුවා
උපන් දා සිට තිබුණු ලපයත්
මැරී වැටිලා සුදට පෙනුණා
යටගිය දවසක යටගිය පැල්ලම්
යට සමින් මතුවෙන්න ගත්තා
පෙම්වතා හැර ගිය සැඳෑවක
මිදුණු කඳුළේ කබත් තිබුණා
සිදුරු වී ගිය තැලී ඇද වුණ
කම්මුලේ සැංගුණු අතීතය
මැහුම් පහරින් උඩට මතු වී
ඇඟිලි අග්ගිස්සේම ඇනුණා
ලප පිරුණු අතීතයේ නටඹුන්
මුහුණ මත වැතිරිලා තිබුණා
කැළැල් නැති හෙට දිනක් ගැන හිත
හිත හිතා හීනෙනුත් දෙඩුවා
ලක්ෂාන් මධුරංග වික‍්‍රමරත්න
Advertisements

කටුස්සෝ
උඹට මතකද
සද්දන්ත අලි ඇතුන්
උඹට පැරදිච්ච කතාවක්

සොඬ අකුලා
කන්තල ද වාලධිය
දෙපරන්දෙ ගන්වා
පැරද පසුබැස ගිය
කතාවක්

අමතකත් ඇති
මයෙ හිතේ …….?
මොකද ඒ
කතාවක්

කතාවක් නැතිවම දවසක
ඇවිත් සිටියේ ඇතු දොරකඩ
දළ දෙක ම මැදගෙන
ගහට ගහටා දුහුවිල්ල

කවද හරි දවසක
හීන්සැරයට වඩා
මහා ලොකු කතාවක්
ලියන්නට සිතා සිටි
මගේ පොඩි කාමරේ
පාගලා දානකොට
බුත්සරණත් දමනය වුණා
හිස පහත් කර දණ නමාගෙන

කටුස්සන් වගේ
විසිවෙලා වැටෙන කොට
හුනෙක්වත් නැති වුණා
අපේ හයියට
ඉතිපීසෝවත් කියා ගන්නට
ඉස්සර
අලි ගොම්බෙට්ටක් තරම්වත් කල්
අල්ලලා නොහිටි එක පුදුමද ?

දන්ත ධාතුවත්
කරේ ගහගෙන
මේ දැන් රහත් වුණු සේ
වඩින කොට
කටුස්සෙකුගේ කරේ
රත්තරන් බඳින එක ගැන
සිනා නොගියා නම් තමයි පුදුම ය.

– ලක්‍ෂාන් මධුරංග වික‍්‍රමරත්න –

Parliament Ground එක….

Posted: May 28, 2011 in කවි

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

බෙල්ල කදටම යා වුන මහත දෙහෙත ගෑනු පිරිමි ground එක වටේ දුවමින්,
ඇවිදිමින්, හතිලමින් මෙසේ සිතයි…..
“Cholesterol, fresher, diabetes…
දුවපියව් මාව අතහැර’’

ළගටම යන කල් නොපෙනෙන, අදුරු අහු මුඵ ගස් යට, දෙදෙනා එකා බැගින් පෙනෙන ලෙස
බදා වැළද ගනිමින්, දුවන වුන් ඔවුන් පසු කරන විට මදක් ඈත් වෙමින්, ආපසු හරි බරි ගැහෙමින්
පෙම් සුව විදින පෙම්වතුන් මෙසේ සිතයි….
‘‘ අනේ මුන්ට කාලා තෙල වැඩි වෙලා, මුන් සැප ඇදන් වල පිණුම් ගහලා, මෙතන එනවා අපිට වද දෙන්න’’

පොඩි වුන්ද එහා මෙහා දුවමින්, එකා පිට එකා වැටෙමින් අඩමින්, දගලමින්, කෙළිදෙලෙන් පසු වේ
සතුටින් උන් දෙස බලා කඩල ගොට්ටක් කමින් ඒ දෙමහල්ලන් මෙසේ සිතයි…..
‘‘ හ්ම්… මෙහෙමවත් තැනක් තිබුණා පොඩි උන්ට දගලන්න, නැත්තම් අපි මුන්ව McDonalds, KFC, Water World  ගෙනියන්න කියලද’’

තවද හරි මැදට වන්නට සුව පහසුව අඩු පඩු දිගහරිමින් කොඵ රැළක් අහස දෙස බලා සිටිමින් මෙසේ සිතයි…
‘‘කෝ තාමත් අවේ නැහැනේ, රොකට් එක හදට යන්නට’’ 🙂

බෝල උඩින් ගොස් වැටේ, වටේ උන් ඒවා අල්ලයි දුව දුව, කඵවර වැටුනද උන්ට නොවේ වගක්වත්,දාඩිය පොඵ වගුරවමින් බෝලය පසු පස දුවන එකෙක් මෙසේ සිතයි….
‘‘ෂාහ්… අද නම් හිතේ හැටියට සෙල්ලම් කළා..නැත්නම් අපි ඉන්න පේළි ගේවල් ඇතුලේ ගහයි කි‍්‍රකට්..’’

ඊටත් ටිකක් එහායින් ජලාසයද පසුකර ගිය තැන, දිව සැප වළදමින්ද එකිනෙකා පොර කා ගනිමින්ද, සිටින වුන් රැළෙන් උඩටම වෙන්න සිටින්නෙක්, ඈතට පේන මේ හැම දේ දකිමින් මෙසේ සිතයි….
‘‘කාටත් නොදැනීම මේකත් විකුණලා දාන්න  ඕන කොහේට හරි, අපරාදේ මේච්චර ලොකු ඉඩක්
මුන්ට වටේ දුවන්නයි, පෙම් කෙළින්නයි, ආතල් දාන්නයි..හ්ම්.. පස්සේ ආරන්චි වුනොත් බැරියෑ කියන්න
‘‘ නැගුම’ සදහා විකුණුවාය කියලා’’

සිතුපී

පිළිරුව

Posted: May 10, 2011 in කවි

‘‘ සෝමෝසා විසින් සෝමෝසා ක‍්‍රීඩාංගනයේදී සෝමෝසා පිළිරුව විවෘත කරනු ලැබීය’’
                                                                                                              ප‍්‍රවෘත්තියක්. 24

නුඹ විසින් මා වෙනුවෙන්
මේ පිළිරුව තනන ලදැයි නොසිතමි මම්
මා අණ දුන් බව
එය තනවන්නට
මා දන්නා බැවිනි.

වැජඹෙමිය ද අනාගත පරපුර තුළ,
මේ පිළිරුවෙන්
නැත මායාවක් ම’සිත
දනිමි මම යම් දිනෙක
ජනතාව විසින් මෙය
බිම හෙලා දමන බව.

මා මියගිය පසු
නුඹ මා වෙනුවෙන්
නොතනන මේ සමරුව
‘‘ ජීවිත සමය තුළම
තනවා ගනවි යැයි’’
සිතුවා ද නොවේ.

තැනවූයේ මා එය
දන්නා බැවිනි හොදහැටි
නුඹ හැම වෙර බදින බව
මා පිළිරුවට.

ආර්නෙස්තෝ කාදිනෙල්
පරිවර්ථනය
මාලනි ගෝවින්නගේ


මුඵ මිනිස් මිහිතලෙන්
රුහිරු ගලමින් තිබීණි.
කාලයද – ගොඩනැගිලි – මහ මංද
අපරාධවල මේ සහපිරිවර
වැස්සෙන් සේදී
මතකය මැකී ගියේය.
එක් වරක් නොව දහස් වර
නැවත නැවත ද,
මේ පුංචි ග‍්‍රහලොව
මෙසේ රුහිරෙන් නැහැව ගොස් ඇත.

යුද්ධයෙන්, පලිගැනීමෙන්
සැගවෙමින්, මුණ ලා කළ සටනින්
මහ දන වැටුණහ, මියැදුණහ.
ඉක්බිති ඒ සියලූ දෑ.
සෑම සතරැස් මීටරයක් – ලෙයින් පෙගුණු බව
නැත්තටම මැකිණි මතකයෙන්.

වංක නොපැහැදිලි ස්මාරකයක්
ලෝකඩ තහඩු ලිපියක් – ඉක්බිති නෙක කතා ඒ ගැන.

උපත් ඇතිවෙයි, නගර බිහිවෙයි
ඉක්බිති මතකය අදුරට මුසුවෙයි

මතකය නසන්නට අපට ඇති ශිල්ප ක‍්‍රම
මතකය නසන්නට අපට ඇති විදු නුවණ

ලෙයින් පෙගුණු දෑ මලින් වැසී යයි
තරුණ ජනයිනි සැරසෙව් තව වරක්

නසන්නට වාරයක්  –
මියෙන්නට වාරයක් –
ලැබෙන තෙක්

රුහිරු මත මල් විසුරුවන්නට
ලැබෙන තෙක් වාරයක්

පැබ්ලො නෙරූදා
(මතක පූජාව – මාලිනි ගෝවින්නගේ)

http://novembermovement2005.blogspot.com

Come, give me a hand, let’s go

Posted: April 28, 2011 in කවි


 If you are not dead

Or dying

You have to wake up

When the day breaks

Every morning is fresh

Although not in a dew on a petal

Wipe the dust on your bruised forehead

Come, give me a hand, let’s go

Forget the nightmares of blood

Tread soft on wreck

There’s a brook of fresh life

Somewhere in the land

Forget we were defeated

What is the meaning of success?

Life is minutes, days and years

Come, give me a hand, let’s go

 -Ajith Perakum Jayasinghe,

September 20, 2008

නූතන ප්‍රේමය

Posted: March 15, 2011 in කවි


ක්‍රෙස්කැට්
එකෙන්
ගත්
වඩය

– සුපුන් –


හිතින් සමනළ කන්ද                 වැදලා
කඳු කපා බිම                             සැදුවා
උදුවප් සද වගේ                      සැදෙනා
රාබු අල සිපගන්න                   සිතුණා

මල් තුහින වෙඩි වගේ              වැටුණා
හීන හත ගල් ගැහී                     මිදුණා
කොළ දැවී නාරටියටත්              රිදුණා
හීතල ද ගිනි අරන්                     තිබුණා

අල වගේමයි                              ගෝවා
කැරටි කහ පාට                        නැතුවා
ලේ පැල්ලමක්                           තියලා
බීට් වෙඩි වැදී                             හිටියා

මල් නොවේ ගල් තුහි                මේවා
කිහිරගුරු රැසක් මෙන්            දැවුණා
මල් කඩා පාගලා                       දමලා
හිම වලින් සොහොන්කොත    බැන්දා

– ලක්ෂාන් මධුරංග වික‍්‍රමරත්න

දුර ඈත පොල්

Posted: January 12, 2011 in කවි

සදෙව් ලොවේ අතු ගෑවෙන තුරු          මුදුනා
ඉහළ ගියේ නුඹ මුල අමතක                 කරලා
බලන් පහළ දුක් කතාව හිස                නමලා
මුල ඇත්තේ අපාය වෙත පහු           බැහැලා

පරසතු මල මහමෙර පත්ලේ                  එලලා
පොල් මල පුදා සක් දෙව්ඳුට කැප          කරලා
දිව්‍ය සුරා සැල්වල ලයිසන්                     කපලා
තිස් තුන් කෝටියම අද රා පැන්               නාලා

විෂ්ණු  දිව්‍ය රාජයාට පොල්               කවලා
අලක පුරේ මාළිඟයට අතු                  වහලා
කුරුම්බැට්ටි මැෂිමක් රම්බට                 දීලා
කස්තුර ලෙස වැජඹෙන්නට නුඹ         හිතලා

කෘෂිකර්මෙන් පැළ ගෙනවිත්              සොඳට
මැන මැන කැපූ වළවල ඉඳුවා              පෙළට
බලා කියා ගත් හරකුන්ගෙන්                  අපට
නොදී ගෙඩිත් ගෙන වැඩියා දෙව්        ලොවට

දෙවියන් නමි වළඳති තෙලට මිරිසට        කිරට
ඕනෑ නම් කුඩු ටික කෑ හැකි                   රසට
මෙලෝ පොල් දුර ඈතයි දැන්                 අපට
එලෝ පොල් පෙනේ පොළේ දී            ඉරිදාට

අපට නොවේ නම් මයිටන් හට බිලි         වේවා
පොල් කුරුමිණියනේ ඇවිදින් බෝ         වේවා
ඇට්ටි ඇට්ට් ගානේ නැටි කුණු               වේවා
මුල් තැම්බී පොතු ගැළ වී වණ                වේවා

ලක්ෂාන් මධුරංග වික‍්‍රමරත්න

exodus

Posted: January 9, 2011 in කවි

සා පිපාසෙයන් මැල වී
දූලි වලාවෙන් නැහැ වී
ගිනි ගත් හිරුගෙන් සරණක් පතනා
පුංචි පැටව් දුටුවා

රුදුරු ගිනි වරැසා මැදින්
වියෝවෙන් සයින් දැවෙමින්
කටු කම්බි හත් පොටක
සෙනෙෙහ සුවද සෙවු
මහා සෙනග දුටුවා

(කුමාරි කුමාරගමගේ
නො ඇසු කන් වලට කවි පොතෙන්)